Βοηθάω τους ανθρώπους και τις ιδέες να πάρουν μορφή – οπτικά, συμβολικά, συναισθηματικά.
Η δουλειά μου συνδυάζει γραφιστική, καλλιτεχνική διεύθυνση, αφήγηση και μια πινελιά τελετουργίας. Είτε πρόκειται για ένα εμπορικό σήμα, έναν ιστότοπο ή ένα μικρό έντυπο που καταλήγει στα χέρια κάποιου, η δουλειά μου είναι να του δώσω νόημα.

Ενσυναίσθηση, πολυεπίπεδη προσέγγιση και πρόθεση.
Για μένα, ο σχεδιασμός είναι διαπροσωπικός: ακούει πριν μιλήσει. Αναζητώ το «σιωπηλό νόημα» σε κάθε έργο — και προσπαθώ να το αποστάξω οπτικά. Δεν έχει να κάνει με το να είναι μοντέρνο. Έχει να κάνει με το να είναι σωστό, για εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή, μάρκα, πρόσωπο ή τόπο. Και ναι, μερικές φορές, πρέπει να εκπλήσσει.

Οτιδήποτε απαιτεί ψυχή.
Μου αρέσει να συνεργάζομαι με ανθρώπους που είναι παθιασμένοι με αυτό που κάνουν — εστιάτορες, ξενοδόχοι, δημιουργοί, στοχαστές, πολιτιστικά ιδρύματα. Μου αρέσει ο συνδυασμός: από μια ετικέτα βαλσαμικού ξιδιού μέχρι μια έκδοση για μοναστήρι και μια ιστοσελίδα για ένα boutique resort. Ειδικά όταν η πρόκληση είναι πώς να συνδέσεις το αόρατο με το ορατό.

Επειδή είμαι εγώ — αλλά και κάτι περισσότερο από εμένα.
Το MatVat είναι η συντομογραφία του ονόματός μου (Matina Vatavali), αλλά και το οπτικό μου alter ego. Είναι το μέρος όπου η δουλειά μου ζει, αναπνέει και μερικές φορές χαμογελά. Είναι ένας τρόπος να διατηρώ τα πράγματα προσωπικά, ακόμα και σε εμπορικά πλαίσια.

Υπομονή και εντύπωση.
Αυτό είναι το σύνθημά μου. Το καλό design δεν είναι φωνακλάδικο. Παραμένει. Ψιθυρίζει κάτι αληθινό και αφήνει ένα σημάδι. Χρειάζεται υπομονή για να το βρεις — και για να αφήσεις την σωστή εντύπωση να αναδυθεί. Ειδικά σε έναν κόσμο γεμάτο θόρυβο.

Όχι. Και ναι.
Μερικές φορές γράφω. Μερικές φορές ζωγραφίζω. Μερικές φορές απλά κάθομαι στη σιωπή, παρακολουθώντας πώς το φως πέφτει σε μια επιφάνεια. Αλλά πάντα επιστρέφω στο σχεδιασμό — γιατί δεν είναι κάτι που κάνω. Είναι ο τρόπος που παρατηρώ.

Το χρώμα. Πάντα το χρώμα.
Έχω μια αδυναμία σε αυτό από τα πέντε μου — ζωγραφίζοντας ατελείωτα λουλούδια, αναμειγνύοντας χρωστικές ουσίες, προσπαθώντας να αποτυπώσω τον κόσμο σε ακουαρέλες πριν ακόμα μπορέσω να τον περιγράψω με λέξεις. Σπούδασα επίσημα ζωγραφική από την ηλικία των επτά, αλλά το χρώμα έγινε η φυσική μου οπτική γλώσσα.
Τώρα είναι ένστικτο. Δεν «επιλέγω» το χρώμα — το αισθάνομαι.

Επίσης, φωτογραφίζω μανιωδώς. Τα πάντα. Γωνίες δρόμων, σκιές, τελετουργίες, στιγμές. Είναι μισό δημοσιογραφικό, μισό ποιητικό. Έχω δημιουργήσει ένα τεράστιο αρχείο εικόνων στο οποίο επιστρέφω συχνά — είτε για έμπνευση είτε για να μοιραστώ μια σκέψη μέσω μιας φωτογραφίας (ρετουσαρισμένης ή ακατέργαστης, ανάλογα με τη διάθεση).